Змитрок Бядуля

Заходняй Беларусi 

На руінах-папялішчах, 

На крывавых на ігрышчах

Банкетуе пан.

Кат гуляе ў нашым краі

I жыццё перарабляе У курган.

I няма ратаю рады.

Ад ганебнай дзікай здрады

Страціў волю ён.

Не спявае — ціхім стаў ён, 

Толькі звоняць путы з сталі —

Звон і стогн.

Гэй, ачніся, люд-саколе!

Ты на панскім на раздоллі

Заналі агні!

Ты у пушчы збірай веча

I свой гонар чалавечы Барані!