Змитрок Бядуля

Зазiмак i адлiга

Кіпуўся з лесу зазімак, 

Белы па дахах брыдзе;

Сыпле мукою на ранак,

Квохае ў мутнай вадзе.

Вербы фарбуе сівізнай,

Вые ваўком між муроў;

Гойкае, кліча на трызну

Стромкіх слупоў — званароў.

Пробуе водгукі дротаў,

Быццам гуллівы гусляр;

Паліць між гмахаў з ахвотай

Слежны, пушысты пажар.

Плача адліга ў тумане,

Вільгаць збірае ў палёх:

«Вострыш, зазімак, зарана

Соткі марозлівых ног.

Плюхну на карак балотам, 

Вочы гразей заплюю.

Скопчыш, зазімак, пад потам

Дзікае веча — гульню.

Бразну дажджом з сваёй сіты,

 Лакам накрыю дамы.

Будзеш, зазімак, пабіты

Аж да мяцельнай зімы».