Янка Купала

Паязджане

Распаўзлася па абшары

Сьцюжным пухам, сьцюжнай марай

Папаўзуха-завіруха –

Злога духа злыбядуха.

 

Ў полі дымна, ў полі цёмна,

Беспатольна і заломна,

Ні пуціны, ні упыньня,

Як у вечнай дамавіне.

 

Як у моры, ў белым сьнегу,

Без дняваньня, без начлегу,

У бездарожжа, ў беспрыстаньне

Едуць, едуць паязджане.

 

Едуць, едуць, ані сьледу,

Ні праслуху, ні прагледу,

Ні прасьвету, ні надзеі, –

Ўсё ў зацьмішчы, ўсё ў завеі.

 

Папаўзуха-завіруха

Шэпча, шэпча штось да вуха

Аб музыцы-дудаграі,

Аб пшанічным караваі.

 

Сьнежным надзячы начлегам,

Пасыпае сном і сьнегам,

Лазам лезе ў сэрца, ў вочы,

Зазірае патарочай.

 

Маладога к маладусе,

Свата к свацьці-пасядусе,

Да закосьніцы закосьню

Жах прытульна прыкаросьніў.

 

Прытуліліся, як дзеці,

Як галубкі на расьсьвеце,

Як нішто ні знаць, ні ведаць,

I ўсё едуць, едуць, едуць.

 

А над імі зьбеядуха,

Папаўзуха-завіруха,

Сьнежнай хустаючы вехай,

Захліпаецца ад сьмеху.