Янка Купала

А я думаў...

А я думаў — сонца да нас не загляне... 

Гора хадзіла ад хаты да хаты,

Пела жалейка бяду на кургане,

Сонца сляпілі цары, цараняты.

Рэдкае град вымалачваў калоссе, 

Слёзы, нядоля — на печы, у сенях.

Густа жабрацтва па сёлах паслося, 

Плесня, сухоты цвілі ў сутарэннях.

Помню я гэтыя жудкія часы,

Помняць Расіі народы,

Помняць бацькі і дзяды па калгасах, 

Помняць бацькі і дзяды па заводах.

I я памыліўся. Бясстрашных не ўстрашыў 

Трон златаверхі, сатрапаў малітвы. 

Голасна коні заржалі на пашы,

Гвардыі смелых памчалі на бітвы.

Біліся доўга. У славе палеглі 

Тысячы, можа, а можа, і болей.

Войскі варожыя з бойкі пабеглі,

Густа крывёю зліваючы поле.

Ворага выгналі, волю здабылі,

Ў гразь патапталі кароны і троны.

Весела трубы ў Крамлі затрубілі,

Сцягі ўзвіліся, як макі, чырвона...

Горад шчаслівы, шчаслівыя сёлы,

Льюцца крыніцы з вясновых праталін. 

Шчыра, ад сэрца, з усмешкай вясёлай 

Волю і шчасце гадуе нам Сталін.

1938