Змітрок Бядуля

Б’ецца восень халодная ў рэчную шыбу

Б'ецца восень халодная ў рэчную шыбу.

Безупынку трасе адзінокай вярбой.

Я далёкі вандроўца. Хачу да сялібы.

Па калена ў гразі на дарозе глухой.

Пунь стагі, нібы волаты, спяць на балоце.

Вунь узняў многа рук ясянёвы шкілет.

Дождж лупцуе па шыі, цапамі малоціць, 

Мне здаецца, хаджу многа зім, многа лет.

А за мной непрытульнасці ў полі імглістьш,

 I крычыць вараннё, як на нейкі пажар.

Ногі лезуць у цеста, у квохат багністы.

О, задушыцца дзень пад дзяругамі хмар.