Янка Купала

Братка і сястрыца

(З народнага)

 

Ой, у лузе у зялёным,

      Каля быстрай рэчкі,

Маладзенькая дзяўчына

      Пасьціла авечкі.

 

Залатое сонца зь неба

      Грэла, спаць гарнула,

Аж пастушка у цянёчку

      Лягла і заснула.

 

Па гасьцінцы жаўнеранька

      Зьнекуль заблудзіўся,

Ён к дзяўчыне маладзенькай

      Зь сядла нахіліўся:

 

«Ўстань, галубка, маё сэрца,

      Годзе спачываці,

Кладзі ножкі у страмёна,

      Будзем вандраваці!»

 

Уставала маладзенька,

      Ножкі ў стрэмя клала

I з малойчыкам удалым

      У сьвет вандравала.

 

Едуць поле і другое,

      Ўзьехалі на трэцьце,

Пад дубочкам пад махнатым

      Селі пасядзеці.

 

Прытуліўся жаўнеранька

      Да грудзей дзявочых,

Абдымае і цалуе

      Губанькі і вочы.

 

Гэтак песьцячы галубку,

      Стаў яе пытаці:

«Скуль, дзяўчынка, будзеш родам,

      Хто твой бацька, маці?»

 

А яна яму гаворыць,

      Пахіліўшысь нізка:

«Старшыні я дочка буду

      З гэтай вёскі блізкай».

 

Спахмурнелі ясны вочы

      Ў хлопца маладога;

Ён адказу ад дзяўчыны

      Не чакаў такога.

 

«І я, – кажа жаўнеранька

      Да таей дзяўчыны, –

З той жа самай вёскі родам,

      Сын таго старшыні!»

 

∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙

 

Зацямнілі хмары неба

      Чорнымі крыламі,

Пачалася шура-бура

      З громам, зь перунамі.

 

I ударыў перуночак

      У два сэрцы тыя,

Што пасьмелі снаваць грэшна

      Думкі маладыя.

 

Пад тым дубам іх абое

      Пахавалі людзі,

Насып сыпалі жвіровы

      На вочкі і грудзі.

 

На тым насьпе ўзышлі кветкі,

      Як вясной сьнег стаяў, –

Адна жоўценькая кветка,

      Сіняя – другая.

 

Хто ў магілцы сьпіць, усьпелі

      Людзі ўжо забыцца, –

Тыя ж кветкі ахрысьцілі:

      «Браткай і Сястрыцай».