Змитрок Бядуля

Вячэрнія гаснуць зарніцы

Вячэрнія гаснуць зарніцы

Палоскаю бледнай пад лесам.

Мой бацька іграе на скрыпцы

Хасідскую сумную песню.

Ён цягне смычком так дакучна, 

У шафу ўтаропіўся зрокам.

У шыбах пабітых — анучы,

Праз шыбы працэджаны змрокі.

Малыя ў чаканні заціркі

Палезлі гурмой на няколак.

— Цішэй вы там! — бацька як крыкне.

Ты што вырабляешся, Лёлік?

А маці, як быццам з пячэры, 

Крычыць з-за кутка маніфест свой: —

Яшчэ не гатова вячэра,

Сядзіце вы, чэрці, на месцы!

Падлогу з'еў грыб аж дашчэнту,

 I тупаць па ёй так няёмка, 

Сягоння няма атрамэнту.

Пісаці, буду веріпы алоўкам.