Змітрок Бядуля

Брат с сястрою

Над канаўкай ляжыць кладка, 

А ля кладкі стаіць хатка, 

А ў хатцы — брат з сястрою, 

Тата з маткаю старою.

Раз на раніцу — нарана,

Стаяў конік закілзаны.

Запражоны. Да падпругі

Прывязана была нуга.

Скрып! — вароты заскрыпелі —

Брат з сястрою паляцелі, 

Паляцелі, як дзве птушкі, 

Як два маленькія дружкі.

Брат — па поле ваяваці,

Сястра — брата абмываці.

Бацькам цяжка. Плачуць вочы

Як удзень, так і уночы...

Мінуў месяц. Яшчэ болей —

Бацькам месца няма з болі...

Штось варожаць варажбіты...—

Тата ходзіць, як забіты, Няма вестак з чужа краю —

Матка ходзіць, як дурная.

Мо суседзі праўду знаюць, 

Ды не кажуць, хоць пытаюць.

— Кажы, долечка, ты, доля, 

Як там дзеткі ў чужым полі?

Ці гадуюцца-жывенькі?

Ці йшчэ цэлы, здаравеньні?

Мо іх мучыць благі голад?

Мо карае сівер-холад? —

Так пытаюць долю злую

I глядзяць у даль сівую.

Не абманывае вока —

Галубок ляціць здалёка;

Крылля посядь — проста дзіва; 

Пяе песню жаласліва:

— Ой, ля крушні ёсць дарожка, 

Ля дарожкі ёсць бярозка, 

Ля бярозкі ёсць магілы,

У магілах — дзеткі мілы...

Спацькі — спяць на полі бітвы

Без крьгжоў і без малітваў...

Выгоць там па іх віхоры, 

Снег расце у гурбы-горы, 

Гурбы-горы кроў фарбуе,

Тую кроў ваўкі смакуюць...