Змитрок Бядуля

Араты

Панясу кавалю

Скарб-саху я сваю.

Ён ачысціць парог

На вялікіх агнёх.

Молат гучна грымне —

Ржа-луска адпадзе.

Скарб-саха, не на жарт,

 Будзе мець моцны гарт.

На шнурах-пустырах, 

На здзічэлых палях

Буду глебу раўняць, 

Буду поле араць.

Шыр запахне раллёй, 

Жыватворчай зямлёй. .

Там, дзе страхі былі, 

Дзе гарматы раўлі,

Там, дзе смерці садом

Папяліўся агнём,

Дзе дыміла расой

Чалавечай крывёй,

Пад стагнаннем зямля,—

Пойдзе праца мая.

Што прайшло, то — нішто, 

Я ўзмацнею ў раз сто.

Загарыцца ў грудзях, 

Заіскрыцца ў вачах.

Устрахну галавой,

Узмахну я рукой,

Запяю з зор да зор

На бязмежпы прастор.