Беларускія народныя казкі

«Верны» слуга

От да аднаго пана прыехаў пан, і сталі яны гаварыць пра свае слугі. От першы гаворыць:

— У мяне слуга — пастух, такі верны! От, у мяне ест вол з залатымі рагамі, і ён яго пасе. Ніхто ў яго не ўкрадзе таго вала і ніхто за ніякія грошы не купіць.

Другі пан кажа:

— А я вот украду.

Ну, вот і залажыліся там, як даўней бывала, паны на некалькі тысяч рублёў: украдзеш — значыцца, я праіграў, а не ўкрадзеш — ты праіграў.

Сказалі выправіць гэтага пастуха ў поле. Там недалёка рэчка, кусты. Пасе ён ды трымае гэтага вала па вяроўцы.

Зараз прыходзіць паненка, харошая-харошая. Стала на беразе, раздзелася, стала гімнастыкі рабіць над рэчкай. Загледзеўся ён, зацікавіла яго гэта. Узёў ды і пусціў гэтага вала з рук. I прытаіўся сабе, думае: «Яна, мусіць, мяне не бачыць». Прытаіўся і паглядае.

Тая парабіла сабе гімнастыкі, тое-сёе, ускочыла ў ваду, сплесанулася, адзелася і пайшла. Зірк ён назад — вала няма! «Што ж рабіць? Што ж пану гаварыць? Як гэта гэтак палучылася?»

Прыходзіць у двор. А тыя зладзеі прывялі ўжо вала да пана.

— Вот, — кажа пан-госць, — табе і верны слуга. Вот і ўкраў я вала твайго.

— Дык дзе ж ты падзеў вала? — пытае пан-гаспадар у пастуха. — Ты яго ў руках трымаў, і ў цябе ўкралі? Гвалтам у цябе не адбіралі?

-Не.

— Дык, а як жа гэта зрабілася?

— От ведаеце, панок, што: як прыйшла пакуса без барады і вуса, як раздзелася дагала — дык я і забыўся на вала.