Оқуда алғырлық танытпайтын, қашан көрсең біреумен ренжісіп жүретін, тіпті ешкіммен дұрыс араласпайтын құрбың бар ма? Біздің Бүш те сондай еді, шашы ұйпа-тұйпа болып, қолына түскенін киіп кете баратын. Қыздардан гөрі ұлдармен дос болып, футбол ойнағанды ұнататын. Ал анасы үнемі: «Кәдімгі қыздар сияқты жүрсеңші», — деп ренжитін... Күндердің күнінде өзін қолға алмақ болып, Бүш күнделік жаза бастады. Сөйтіп өзгеру жолындағы жеңістері мен жеңілістерін күнделігімен бөлісіп отырды. Қалай ойлайсыз, бұл оның қолынан келер ме екен?
Керемет себебі жақсы жаққа өзгеру сырыңды бос уақытта күнделікке жазып оны адамдай көру адамгершілік кек сақтамау қателігіңді әрқашан түсіну керек ютігін түсінуге болады.