автордың кітабын онлайн тегін оқу Кулак i парабак
Жыў-быў скупы і хітры кулак. Парабкі працавалі на яго ад цямна да цямна. А карміў ён іх толькі адзін раз у дзень.
Вось як гэта было. Пасадзіць кулак парабка снедаць. А снедання дасць з камарыны нос. Паснедае парабак і нават не пачуе — было што ў роце ці не.
Тады кулак пытаецца ў яго:
— Можа, паабедаеш заадно? Бо няма чаго табе даваць у торбу.
— Добра,— згаджаецца парабак,— давай і абед.
З’есць парабак і абед, а кулак зноў пытаецца:
— То, можа, ужо і павячэраеш адным заходам? Як вернешся з работы, не трэба будзе час траціць на вячэру — хутчэй спаць ляжаш.
— Давай і вячэру,— кажа галодны парабак.
З’есць парабак і вячэру, а потым цэлы дзень працуе і не еўшы спаць кладзецца.
Шмат перабыло ў скупога кулака парабкаў. Больш тыдня ніхто не мог вытрымаць такога жыцця.
Ды вось знайшоўся адзін парабак, які перахітрыў кулака.
Паснедаў ён, паабедаў, павячэраў ды пытаецца:
— Дзе тут, гаспадар, у вас можна спаць легчы?
— Як гэта спаць? — здзівіўся кулак.— А на работу хто пойдзе?
— Здурнеў ты, гаспадар, ці што? — адказаў парабак.— Дзе ты бачыў, каб пасля вячэры добрыя людзі на работу ішлі? Павячэраўшы, трэба спаць класціся.
I парабак разлёгся на канапе ды моцна захроп.
