Беларускія народныя казкі

Мена

Жыў дзед ды баба. Мелі яны хатку і загон зямлі. Але ня было ў іх ні каня, ні вала. А гэта такое гора, што хоць ты сам у плуг упрагайся.

Сабралі яны сяк-так грошай.

Пайшоў дзед на кірмаш, купіў буланага коніка і вядзе дахаты.

Сустракае па дарозе пастухоў, што пасьвілі валоў.

— Добры дзень дзед! Дзе быў? — пытаюцца пастухі.

— На кірмашы.

— Што купіў?

— Каня.

— Памяняй з намі, дзед, каня на вала: у нас валоў шмат, а каня няма.

Падумаў дзед: вол таксама ў гаспадарцы не лішні.

— Добра, — кажа, — давай мяняцца.

Аддаў дзед пастухам каня, узяў сабе вала ды вядзе дахаты.

Сустракае па дарозе пастухоў, што пасьвілі авечак і бараноў.

— Добры дзень, дзед! Дзе быў?

— На кірмашы.

— Што купіў

— Каня.

— А дзе ён?

— Памяняў на вала.

— Памяняй з намі, дзед, вала на барана.

— Добра: баран таксама ў гаспадарцы не лішні.

Узяў дзед барана за рогі і вядзе дахаты.

Сустракае па дарозе пастушкоў, што пасьвілі індыкоў:

— Добры дзень, дзядуля! Дзе быў?

— На кірмашы.

— Што купіў

— Каня.

— А дзе конь?

— Памяняў на вала.

— А дзе вол?

— Памяняў на барана.

— Памяняй з намі, дзядуля, барана на індыка.

— Добра: індык таксама ў гаспадарцы не лішні.

Аддаў дзед пастушкам барана, сам ўзяў індыка пад пахі і пайшоў далей

.

Прыйшоў у вёску. Тут на вуліцы дзеці гуляюць: езьдзяць на качэргах. Падбеглі да яго дзеці:

— Добры дзень, дзядуля! Дзе быў?

— На кірмашы.

— Што купіў

— Каня.

— А дзе конь?

— Памяняў на вала.

— А дзе вол?

— Памяняў на барана.

— А дзе баран?

— Памяняў на індыка.

— Ой, дзядулька, памяняй з намі індыка на качэргу: мы з індыком гуляць будзем!

— Добра, кажа дзед, — давай качэргу.

Узяў дзед качэргу і панёс дахаты.

Даведалася аб усім баба, схапіла дзедаву качэргу ды давай яго біць. Білі, біла — качэрга зламалася.

На гэтым і казка скончылася.