Алесь Гарун

Журба

Сэрца болей не сьмяецца,

Сэрца плача жаласьліва.

Ці дасьць Бог, ці давядзецца

Быці там, дзе наша Ніва?

Думкі, праца – ўсё далёка!

Песьні, казкі ў пазабыцьцю…

Прад сабой я толькі вока

Бачу страшнага нябыцьця.

Волі, думак, шчасьця, сьмеху

Дайце мне! Хоць пакажыце!..

Але не… Мне на пацеху –

Вока страшнага нябыцьця.

Я б узяў матыку ў рукі,

Карчаваў бы, чысьціў поле,

Але – там… Я тут бязрукі,

Я бясьсільны… Я бяз волі.

Сэрца плача, і я плачу;

Плачу з сэрцам галасьліва.

Дзе ты, дзе ты, краю родны?

Край далёкі, маці-Ніва?