Алесь Гарун

Хатка

Там, дзе сумна, з краю бора

Ў тры ваконцы сьвеціць хатка,

I зь лясной травой гавора

Буракоў і бульбы градка;

Дзе жаўцеюць тры загоны,

А на кожным па дубочку,

Ціха шэпча бор зялёны

I глядзіцца ў ручаёчку;

Дзе чутно, як сонца грае

На праменьнях сьвету горда

I ніколі не зьмірае

Зык шчасьлівага акорда, –

У тэй хатцы, пры тым боры

Асялілісь аж тры горы:

Сын даўно пайшоў ў жаўнерку,

Хоць, здаецца, меў ён льготы…

Ах, згубілі Казімерку

У жаўнерцы тэй сухоты!

Доню мелі… Божа воля!

Выйшла замуж, ён п’яніца…

Што падзееш? мусіць, доля!..

I памерла белаліца.

Мелі мейсца. Хлеб трымаўся,

Быў рызман, хаця і зрэбны,

Пан лясьнічы штосьць ўзлаваўся:

«Вы мне, кажа, непатрэбны…»

Аж тры жалі, аж тры горы,

Там у хатцы, там пры боры!