Алесь Гарун

Нязнаны госьць

Дзіцятка малое у жыцьце прыйшло.

Спытаўся яго я: – А дзе ж ты было?

Скажы мне, пісклятка, ў якіх гарадох?

Скажы мне, дзіцятка, ў далёкіх краёх?

Скажы, анялятка, ці доўга блукаў?

Скажы мне, ягнятка, каго ты спаткаў?

Скажы мне, малое, ці быў ты ў раю?

Скажы, залатое, ці долю сваю

У Эдэме ўбачыў, спаткаў, палюбіў

Ці што, неабачны, благога зрабіў?

Напрыкрыўся ў небе? Ці сум сустрачаў

Па іншаму жыцьці, што гэтта пачаў?

Скажы мне, малое! Хачу я пазнаць,

А дай, залатое, цікавасьць спагнаць.

 

I ціхай задумы заслона зыйшла

З спакойнага твару, і хмарка найшла,

З блакітненькіх вочак, што зь неба прынёс,

Скаціліся сьлёзкі – дзьве пэрлінкі сьлёз.

Аб чым яно плача? аб райскіх садох?

Аб кветках праменных? анельскіх сьпявох?

Аб чыстасьці, яснасьці, сьвятасьці душ?

Тварца маястатнасьці? Дзеткі, чаму ж?

Аб чым ты заплакала? Мне у адказ

Скаціліся новых дзьве пэрлінкі ўраз.