Тодар Кляшторны

Маці

Гарбаты цень старэнькай на сьцяне

Нібы вартуе дарагую памяць.

Бяз думак хочацца ёй так аледзянець,

 Альбо наўзрыд заплакаць.

Палохае і вабіць кожны шум, 

I нават выраз чорнае паліцы.

Малітвай хочацца ёй прымірыць душу,

 Ды надаела зрэшты і маліцца.

Маўчыць глухое неба, як труна,

 А на зямлі?..

Зямлі няма спакою...

Вакол, вакол, здаецца ёй, мана

Аледзенела чорнаю расою.

За вокнамі трывожна на мурог

Губляе лісьце горкая асіна...

Сягоньня белыя у маці на вачох

Забілі дарагога сына.

– О, сын мой, сын мой, За чые грахі

Нас дамавіна сёньня разлучыла?

О, я запомніла яго шляхі!

О, я заўважыла яго злачынцу!..

Перачакаўшы сьветлую зару, 

Як будуць туманы на сонцы грэцца, 

Яму сама я грудзі разарву, 

Вужачае дастану сэрца.

Блудзілі здані ў цемені начной, 

Дрыжэла лісьце, падала бязьсільна...

I...

Раптам стук у сенцах... Перад ёй

Паранены злачынца на насілках.

Халодны момант...

Потым крык душы,

О, крык трагічны матчынага жалю

Нямыя сьцены хаты аглушыў,

 I аглушыў азмрочаныя далі...

...А праз гадзіну да яго павек

Яна кранулася упоцем: –

I ты ж, сынок, таксама чалавек,

 I ты ня вырас на балоце.