Тодар Кляшторны

Раскідаў месяц перамёты ...

* * *

Раскідаў месяц перамёты

Над соннай шэраньню гаёў...

Застыла цёплая дрымота

У сьнежных занізях палёў.

I люба мне

Ў вячэрняй муці

Прыпомніць Днепр, 

Дзьвіну і Сож…

Люблю глядзець,

Як нехта круціпь

У прасторах дымную пустош.

Зіма, зіма...

У марозных бомах

Прагорклі казкі лучнікоў, 

I скрыпы дальніх палазоў, 

I неразгадных і знаёмых.

А ўсё ж люблю

У начную дую

Глядзець на сьнежныя плятні, –

Прыпомніць ў думках дарагую,

 I вёсен зьнікшыя агні.

I ждаць.

Як сінім пералівам

Ўсплыве вясна на журавах, 

Як будуць сонныя яліны

Іграць на сонечных струнах, 

Як зьвесіць месяц перамёты

Над вэльмам росных туманоў, 

I зьнікне ў далечах сумота

На шэрых крыльлях журавоў.