Тодар Кляшторны

Ўпрадае дым у залатую гладзь ...

* * *

Ўпрадае дым у залатую гладзь

Па-над прасторамі бярозавая просінь, 

Ружовы дзень спусьціўся падрамаць

За верхавінамі смалістых сосен.

Мядовы водар кружыць галаву...

У цішыні задумаліся далі.

Рамонкі белыя асьнежылі траву

I ў туманох салодка задрамалі.

О, родны край, саломенныя хаты...

Люблю прастораў казачную муць.

Іду адзін,

А тысячы крылатых

Мне пра любоў адвечную пяюць.

Тут паланець душа не перастане, 

Тут не астыне ў жылах кроў...

Тут кожны крыж – адвечнае змаганьне, 

Тут кожны куст – адвечная любоў...

О, тут усё...

Так хочу жыць і верыць,

 Аддаць душу прыгожасьці палёў, 

Гатоў скакаць вясёлым піянерам

Пад залатыя гусьлі салаўёў.

Па-над прасторамі

Бярозавая просінь,

Ўпрадае дым у залатую гладзь

За верхавінамі смалістых сосен.

Ружовы дзень спусьціўся падрамаць.