Цётка

Грайка

Граў бы я многа, ды сіл не хватае, 

I рвецца за стрункаю струнка, 

Хоць песьня яшчэ не замёрла ўдалая, 

Хоць родзіцца думка за думкай.

Граў бы я многа, ды сьмерць кажа «годзе!», 

Ў магілку мне ладзіцца кажа...

Эй, рвіцеся, струны, што гэта мне шкодзе?

Ў магілку супольна мы ляжам!

Можа, з той ліры вырасьце іва, 

З парваных струн – белыя кветкі, 

Можа, вясною будуць ігрыва

У дрэўца ценю гуляць дзеткі, 

Можа, хто зь дзетак скруце жалейку –

Ўнучку паломанай ліры –

I так зайграе, што ўсенька зямелька

Пачуе мой водгалас шчыры!

Дзедавы струны, рана парваныя, 

Зноў громка азвуцца, як звоны: 

Песьня, за жыцьце яго недаграная, 

Ў сэрцы унука дасьць плёны.

А на задушкі пад цёмнаю івай

Жывое пачуецца слова,

Што песьня ўстала з стотысячнай сілай, 

Жыве мая ліра нанова!

1909