Тодар Кляшторны

На ледзяной гітары

А. Віньнікавай

Зь вішнёвых хмар на ледзяной гітары

Заплакала зара па сонечнай вясьне, 

I быццам зь вёснамі разьвеяныя мары

На успамін застылі на вакне.

Куды пайшло, куды ўсё паляцела, 

Чаму загінула, ня кінуўшы сьлядоў, 

Чаму застыла ўсё – заледзянела

Ў туманнай шэрані засьнежаных палёў?

Так і ў жыцьці – разьвеяныя вёсны

Тумана крыюцца ў завеях залатых, 

I замярзаюць сонечныя вёслы

На паўпуці ў каралях ледзяных...

Ты гаварыла,

Ты мне гаварыла:

– Наш просты шлях ня зьвяжуць туманы –

Што ты душу і сэрца падарыла

У шыпучы кубак сонечнай вясны.

Чаму ж так неба вычарніла хмары,

 Чаму згарэла сонечная сінь, 

Чаму, любімая, на ледзяной гітары

Ты адпяваеш сонечныя дні?

Чаму замёрзьлі сонечныя вёслы

На паўпуці ў каралях ледзяных, 

Чаму ружовыя разьветрыліся вёсны

I нашы сьцежкі вяжуць туманы?..

Зь вішнёвых хмар на ледзяной гітары

Заплакала зара па сонечнай вясьне,

 I быццам зь вёснамі разьвеяныя мары

На успамін застылі на вакне.