Казімір Сваяк

 

Эрас i Псіхея

Я хацеў бы глянуць ў твае вочы,

Там тайніцу душы адчытаць,

I ў трывожнай жыццёвай паўночы,

Я хацеў бы ў іх праўды шукаць.

 

Разгарнуць твае чорныя косы,

Цалаваць а паўночнай цішы,

На твар вызваць слязістыя росы,

Аддзяліці твой дух ад душы.

 

След іроніі з вусначкі сцерці,

Заглыбіцца да язні на дно, —

Для заблуднага свету умерці

I стварыці вяселле адно.

 

Не таі, не віляй — а прызнайся,

Што таёмна ты любіш мяне, — 

А ці я. Ты мяне не пытайся:

Прада мной ты наяве і ў сне.

 

Дай душу мне тваю — больш не трэба,

Творчы дух ты народу аддай,

I так жыйма абое для неба,

I сваім ты мяне называй.