Казімір Сваяк

 

Мне сумна...

Мне сумна, што на свеце дарма

Льецца кроў,

Мне сумна, што ідзе намарна

Спагад, любоў.

I сумна, калі хто смяецца,

Здаецца мне:

Дзе смех, там крыўда задаецца,

Там сум на дне.

Як пуста маладосць гуляе,

То ж плачу я:

Затым, што сіла маладая

Ідзе назра.

Як бачу хараство харомаў,

Жудосна мне,

Бо з іх тэй штукі, тых заломаў,

Крывёй пахне.

Адну пацеху ў свеце маю,

Адкуль буду,

Калі зямельку урабляю,

З плугом іду.

I хоць мне цяжка і гаротна,

Спакою нет,

Але ў душы ўжо не маркотна:

Я кормлю свет.