Казімір Сваяк

 

Маёй музе

Хто ты з слёзнымі вачамі,

Бедная дзяўчына,

З чыстым тварам, чуткім сэрцам,

Вусны як маліна?..

 

Ці з імглы саткана ранняй,

З святла зоркаў ясных,

З шуму дрэў сваяцкай пушчы,

З агнішч непагаслых?..

 

А мо з думкаў недасяжных,

Ды з жалю нямога, —

А мо скарга, а мо жальба

Да Бога самога?

 

Першы раз з табой спаткаўся

Пастушком у полі:

Ты тады шапнула сумна

Аб маёй аб долі.

 

Другі раз, калі у школку

Маці выпраўляла

I ражанчыкам з касцёла

Пабагаслаўляла.

 

Пры арбе раз трэці бачыў

Я твой вобраз мілы,

Той парой, калі змадзеў я,

Выбіўшыся з сілы.

 

Раз чацвёрты, як народу

Гаварыў аб Богу

I паказваў з верай пэўнай

Лепшы шлях-дарогу.

 

А раз пяты і апошні,

Як самлеў ад труду,

Палам змучаны агнёвым,

Прасіў неба цуду.

 

Цяпер дарма прызываю

Горкімі слязамі:

Баліць сэрца, нет патолі,

Сумен цэлмі днямі.

 

Але ж голас яе чую,

Шопат гэткі мілы:

«Ты убачыш мяне двойчы

Над дзярном магілы.

 

Калі люд твой стане цвёрда

Ў хаце гаспадарыць,

Калі сам варожу сілу

Па хрыбце ударыць.

 

Як збудуе кладку-помаст

Між пасваркаў веры

I дабром, свабодай, знаннем

Заслывець без меры...»