Казімір Сваяк

 

Тайніцу духу

Тайніцу духу вазьму я да гробу.

Тхненне магілы я чую заўсёды:

У зорах неба, раскошах натуры

Думкі аб смерці плывуць моў бы воды —

 

Кінуць мне трэба красу і аздобу

Гэтага свету. Ах, сняцца хаўтуры.

Мілыя вёсанкі, гаёчкі ў полі,

Маці прыбраная Русьбела святая, —

 

Усенька кінуць мне трэба з трывогай,

Што слімянем мне душу аплятае.

Шкада мне беднага брата нядолі:

Крыж і пакута яго дарога.

 

О мілы Божа, душы маёй мэта,

За Табой смагну, смагну як шалёны,

Цябе шукаў я усюды — заўсёды,

Чарамі ласкі Тваёй урачоны,

 

Не раз губіўся мо блудна камета,

Што ў шлях нязнаны плыве вечны годы.

Дазволь, о Божа, меці мне надзею,

Дазволь быць верным свайму Ідэалу,

Ты памажы мне ўстаці да ўчыну,

Бо сам іду я бязмерна памалу —

І у бязволлі шукання мадзею

I без ратунку ад суму я гіну.