Казімір Сваяк

Божа, зжалься

Пушча дзе шуміць журліва,

Г аллём хоча свет абняці,

Дзе народ глядзіць пужліва

I дзе плача мая маці —

Там нясуся думкай сумнай

З вачмі, злітымі слязамі,

З музай ціхай, з лірай струннай:

«Божа, зжалься Ты над намі!»...

 

Бор дзе сіні здаль віднее,

Дзе ўзгоркі, яры, нівы,

Дзе мой брат з бяды марнее,

Хоць цвярозы, нелянівы —

Туды нясуць мяне думкі,

Там край родны. Там мы самі

Бярэм лёс у свае рукі.

«Божа, зжалься Ты над намі!»...

 

З музай вёску ужо бачу,

Ліру трыумфальна строю,

Божа мой, чаго ж я плачу,

Чом не маю супакою?

Муза шэпча мне тужліва:

«Бачыш, шчэ чужынцы з вамі,

Вы не браліся рупліва».

«Божа, зжалься Ты над намі!»...

 

«Вы не браліся рупліва

Долю-волю будаваці,

Вы цярпелі ўсё маўкліва,

Толькі ўмелі праклінаці —

Гартам дух ваш змацаваўся,

Але сваркі ўсё між вамі,

I сусед вам не удаўся!».

«Божа, зжалься Ты над намі!»...