Бұл баяғы — баяғы емес,
Көп ертектің аяғы емес.
Ерте, ерте,
Ертеде емес,
Бұл ертегі — ертегі емес.
Былтыр, былтыр,
Былтыр да емес.
Бас қатырар былдыр да емес,
Кеше, кеше,
Кеше де емес.
Жұрттың айтар өсегі емес.
Бүгін, бүгін, бүгінде,
Жаздың жақсы күнінде,
Біздің қайсар Азаматты.
Ғажап қиял мазалапты,
Бұл Азамат ерінбестен.
Достарына көрінбестен,
Сол қиялға бас ұрды да,
Сырын елден жасырды да,
Күндіз-түні қиялдады.
Терісіне сыя алмады,
Көп кітапты қолға алды да,
Ойға шомып толғанды да.
Күніңді де күн демеді.
Түніңді де түн демеді,
Мұның жөнін сұрағанға
Жымиыпты, үндемепті,
Сан қағазды сызыпты,
Бір сызып, бір бұзыпты.
Ғалымдардың ойларын
Бір параққа тізіпті.
Бір күні дәл сәресіде,
Ұмытқам жоқ, әлі есімде,
Жығылғандай есектен,
Азаматым «Таптым» деп,
Құлап түсті төсектен.
«Таптым, таптым, таптым» деді,
«Күткен таңым атты» деді.
— Ал енді мен ұшамын,
Көк аспанды шарлаймын.
Бұл бітірген еңбегімді,
Туған елге арнаймын, —
Деді Азамат, киінді,
Жеңді бүгін қиынды.
Көкке ұшуға қамданды,
Алды керек бұйымды.
Қызық көріп бұл істі,
Бүкіл ауыл жиылды.
Қанат киді Азамат,
Айқай-ұйқай тыйылды.
— Ал, достарым, туыстар,
Өздеріңе айтатын.
Мынадай бір жұмыс бар,
Бірер жылдай азап болып.
Кейбіреуге мазақ болып,
Моторлы қанат жасадым.
Қос моторы бірге тұр,
Менің ұшу жылдамдығым —
Секундына мың метр,
Қазір ұш та ауылдан.
Ертең түсте Күнде тұр,
Жеңілдігі қанаттың.
Қауырсындай, байқаңыз,
Беріктігі қанаттың
Құрыштай деп айтамыз,
— Құлап қалып жүрмеңіз.
Байқасаңыз байқаңыз, —
Деді біреу кекетіп.
— Ал ендеше, қашыңдар,
Жолымды менің ашыңдар.
Қанаттың серпіні тимесін, —
Деді-дағы Азамат
Басып қалды түймесін.
Шақырғандай дауылды
Қанаттары қағылды,
Сөйтті-дағы зу етіп.
Зеңгір көкке атылды,
Мазақ етіп тұрғандар
Естерінен жаңылды.
«Сұмдық-ай» деп таңғалып.
Ары-бері сабылды.
Ал Азамат самғап жүр,
Көк аспанды қақ жарып,
Қалып жатыр соңында
Оқтай түзу ақ жарық.
— Мына Алатау алып тау.
Тым төменде қалыпты-ау! —
Деді-дағы Азамат,
Бетті бұрды шығысқа.
Бұл өңірің ғажап-ақ,
Көкіректі тік ұста.
Күн аумай-ақ сәскеден,
Артта қалды қол бұлғап
Ұзынағаш пен Қаскелең.
Самғап ұшып келеді,
Құрыш қанат талмады,
Көрінді әне гүл атқан
Құдіретті Алматы.
Азаматты көрді де,
Таңғалысты ғалымдар,
(Бұл сөзіме наныңдар).
Телескоппен қарады,
Мерекелі астана.
Ұйтқып ұшып барады
Қара торы жас бала.
Дегендей: «Бізді ала бар»,
Қол бұлғайды балалар.
Қалды Алматы жарасып,
Қазақстан кіндігі.
Ал Азамат ары асып,
Ақша бұлтқа сүңгіді.
Жұлдызша ағып келеді,
Көрінді бір көк теңіз.
Толқындарын атады,
Дей ме: «Үстімнен өтпеңіз».
Көрді Азамат жағадан,
Африка алабын.
Арабтар жүр егін сап,
Түріп алып балағын.
Аң-таң болды арабтар,
Не болды деп заманым.
Таяу ұш
