автордың кітабын онлайн тегін оқу Hikoyalar
Sodiq Hidoyat
LOLA
(hikoya)
Tong sahardan boshlab osmonda bulutlar yugurgilab qoldi. Etni junjiktiruvchi sovuq shamol esar, uning ta’sirida sarg‘aygan nimjon yaproqlar bandidan uzilar, havoda charx ura-ura yerga tushardi. Daraxtlar tagi qalin bargixazon bilan qoplangan edi. Bir gala qarg‘a qag‘illagancha noma’lum tarafga uchib ketdi. Qishloq uylari uzoqdan bir-biriga yopishtirilgan gugurt qutilariga o‘xshab ko‘rinar, ularning ko‘rimsiz eshik va derazalari muvaqqat yashash uchun naridan-beri qurilgan maskanni eslatardi.
Xudodod chaqqon va dadil qadam tashlab borar, vujudiga toza kuch quyilayotganini his qilmoqda edi. U vodiy bo‘ylab yiroq-yiroqlarga cho‘zilib ketgan, yomg‘irdan nam yo‘ldan borardi. Sovuq shamol uning badanini erkalab siypayotgandek his qilardi. Nazarida daraxtlar raqs tushar, qarg‘alar shodlik mujdasini olib kelar, xullas, butun tabiat uning shodu xurramligiga sherik edi. U go‘yo yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqqandek, qo‘ltig‘idagi qalami tugunni mahkam qisib olgan edi.
Xudodod oltmish yoshlardagi suyagi buzuq odam. Qomati baland, soqol-mo‘ylovi moshrang, ko‘zlari yosh yigitnikiday chaqnab turadi. Egnida dehqonlar kiyimi va boshida sarg‘ish namat telpak. Har qadam tashlaganida cholvorining pochalaridan oftob va mehnatdan qorayib yorilgan boldirlari mo‘ralab qolardi. Yigirma yil ilgari u o‘z shahri Damovandni tark etib, go‘shanishinlikni ixtiyor qildi. Mozandaron yo‘li yaqinidagi Alo nomli buloq yonida u tosh va loydan o‘ziga bir kulba tikladi va o‘shandan beri shu yerda yolg‘iz yashaydi. U o‘z qo‘li bilan yer chopar, sug‘orar, ekin-tikin qilardi. Bu ish bilan vaqtida ota-bobosi, ehtimol, boshqa uzoq ajdodlari ham shug‘ullanishgan. O‘ziga meros qolgan yerning yarmidan ko‘prog‘ini u qahatchilik yillarida sotdi, to‘g‘rirog‘i, unga alishdi. Endi uning bir parchagina yeri qolgan bo‘lib, shundan olinadigan ozgina hosil bilan tirikchilik qiladi.
So‘nggi ikki-uch yilda Xudodod atrof qishloqlar va Damovand bozorida tez-tez ko‘rinadigan bo‘lib qoldi. Uning zohidligiga ko‘nikkan odamlar bu o‘zgarishdan ajablanishardi. Xudodod ayollarbop libos uchun gazlama, qand, choy va boshqa mayda-chuydalar xarid qilardi. Ba’zan uning tog‘ yonbag‘irlarida bir yosh lo‘li qiz bilan yetaklashib yurganini ham ko‘rib qolishardi.
To‘rt yil ilgari, ayoz temir barmoqlari bilan odamning yuzini chimchilaydigan sovuq qish tunlaridan birida, Xudodod chiroqni o‘chirib, endigina o‘rniga yotuvdi hamki, g‘alati bir ovoz qulog‘iga chalindi: go‘yo kimdir zaif tovush bilan nola qilar, uning inson yo hayvonligini ajratish mushkul edi. Tovush tobora yaqinlashib kelardi va nihoyat, kulba eshigi taqilladi. Insu jin va bo‘ridan ham qo‘rqmaydigan Xudodod o‘rnidan turarkan, yelkasidan sovuq ter chiqib ketganini sezdi. Eshik oldiga kelib, “kimsan, nima kerak senga?” deb qancha so‘ramasin, hech qanday javob bo‘lmadi. Xu
...
