Ян Чачот

Ягайла і Ядзвіга

І чаго ж вы, дуб і явар,

Дужым голлем так спляліся?

Вас пярун хутчэй праніжа -

Разам грымнецеся з высяў!

Так, але зваліць не лёгка

Долу ўсё-ткі нас, з'яднаных.

Ды і падаць міла разам

З-пад нябёс для закаханых.

І чаго ж, Ягайла, ў Кракаў

Ты ляціш у бурцы чорнай?

Свеціць свету каралеўна

Там красой карпацкай горнай!

Разлучыць смерць можа сэрцы,

Могуць нішчыцца народы,

Ды з'яднаным не так проста

Нарабіць вялікай шкоды.

У Літве - быць веры яснай!

Людзі ўсе палагаднеюць.

А яшчэ ж тут Бог паможа

Зерне добрага пасеяць.

І паехаў наш Ягайла,

Хоць крыжак маніў інтрыгай.

Аб'яднаў з Літвой ён Польшчу,

Ажаніўся сам з Ядзвігай.

Шлях паказвала Ядзвіга

У ясноты хрысціянства,

І ў Літве пад сонцам веры

Уцякла ўжо ноч паганства.

Так адна для двух народаў

Стала доля і нядоля.

Іх сама любоў з'яднала -

Боская была тут воля.