Ян Чачот

Трэн

Сядзіць каралева між тлуму прыдворных,

Тут сытыя ўсе, усе ў строях адборных.

Усім яна дорыць усмешкі спагады,

І кожны вясёлы тут, кожны тут рады.

Ды што там за здань у дзвярах? Бляск пажару -

У воку. Сум нейкі сцёр рысы ўсе з твару.

Няпэўнасць хады. Ён гасціну вітае.

Садзіцца. Ніхто пра яго не пытае.

Нямы. Бы скала, што хавае вулканы,

Што ледзьве трымае ў сабе вір агняны.

А з кім размаўляць? Ён няпэўны, нясмелы.

З адной гаманіў бы ён дзень і век цэлы.

Ды як пераняць яе позірк імклівы,

Салодкі і мройны, ад балю шчаслівы?

Спакойны будзь, - розум гавора, - не рвіся,

Дзе й вораг вяселіцца, ты весяліся.

Ён - рана сама. Ды лепш боль не трывожыць!

Мо ў мроях хоць шчасця сабе наварожыць.

Ён мае свой гонар: глядзі не тужы!

На твары - спакой, хоць у сэрцы - нажы.