Ян Чачот

Сярмяга

Пані пекная, што бачыць з-за карункаў гожых,

З-за брыльянтаў пераліўных свету ўжо не можаш,

Глянь на бедную сярмягу хоць адзіным вокам,

Як праходзіць ля карчмы дзе будзеш ненарокам.

Ды нашто шукаць карчмы той - зазірні ў фальварак,

Дзе падданыя сышліся адрабляць шарварак1:

Больш пярэстага убрання хіба знойдзеш дзе ты -

Нібы ў стравусава пер'е твой мужык адзеты.

На сярмязе ўбогай лата ды на лаце - глянуць:

Дзіва дзіўнае - ну, нібы ў пер'і афрыканец!

Толькі шкода: сонца светлай Афрыкі багатай

Ад яго ляснога краю ўсё ж далекавата.

Без сярмяг, без кажухоў тут у мароз, у холад

Ці ж нам можна абысціся - ты стары ці молад.

Сорам, пані, адзявацца з гэтакай раскошай -

Муж хай лепей на сярмягі дасць сялянам грошай.

Хай падумае хоць трохі і аб іхняй долі,

Зарабіць самім сярмягі хай жа ім дазволіць.

О яснейшымі намнога сталі б твае шаты,

Каб цябе не атачалі, пані, тыя латы!