автордың кітабын онлайн тегін оқу Альдона, Гедымінава дачка
Ян Чачот
Альдона, Гедымінава дачка
Гарады гараць і сёлы,
Там хапаюць бранак, бранцаў.
Крык ляціць праз горы-долы -
Хто стрымае нас, паганцаў?
Тых лясных ліцвінаў дзікіх,
Што так польскі край дратуюць?
Смерць ізноў нясуць на піках -
Ці каго хоць пашкадуюць?
Каб задобрыць іх, Лакетка
Шле сватоў да Гедыміна,
Хоць яшчэ сын - малалетка,
Просіць зяцем быць для сына.
Гедымін аддаў Альдону
Ў жонкі тому Казіміру:
Што ж, цяпер ім абарону
Разам ладзіць дзеля міру.
Тысяч шмат ішло палонных
У пасаг тады Альдоне.
Мчаў картэж вазкоў шматконных
У край польскі ў бомаў звоне.
Радасць скрозь у местах, сёлах,
Скрозь надзеі ўваскрасаюць.
Богу моляцца ў касцёлах,
Слёз шчаслівых не хаваюць.
Прыгадайма ж свята тое -
Гэтак цешыліся людзі!
З добрай згадкай штось святое,
Можа, кожны з нас набудзе.
Да яго й прашыў наскрозь.
Наш Давід славуты тут жа
Цяжка ўпаў, бы дужы лось.
