Ян Чачот

Альдона, Гедымінава дачка

Гарады гараць і сёлы,

Там хапаюць бранак, бранцаў.

Крык ляціць праз горы-долы -

Хто стрымае нас, паганцаў?

Тых лясных ліцвінаў дзікіх,

Што так польскі край дратуюць?

Смерць ізноў нясуць на піках -

Ці каго хоць пашкадуюць?

Каб задобрыць іх, Лакетка

Шле сватоў да Гедыміна,

Хоць яшчэ сын - малалетка,

Просіць зяцем быць для сына.

Гедымін аддаў Альдону

Ў жонкі тому Казіміру:

Што ж, цяпер ім абарону

Разам ладзіць дзеля міру.

Тысяч шмат ішло палонных

У пасаг тады Альдоне.

Мчаў картэж вазкоў шматконных

У край польскі ў бомаў звоне.

Радасць скрозь у местах, сёлах,

Скрозь надзеі ўваскрасаюць.

Богу моляцца ў касцёлах,

Слёз шчаслівых не хаваюць.

Прыгадайма ж свята тое -

Гэтак цешыліся людзі!

З добрай згадкай штось святое,

Можа, кожны з нас набудзе.

Да яго й прашыў наскрозь.

Наш Давід славуты тут жа

Цяжка ўпаў, бы дужы лось.