Ян Чачот

Спявай па-над Сольчай, салоўку

Спявай па-над Сольчай, салоўку,

Хоць я цябе там не пачую.

Увечары прыйдзе ізноўку

Яна ў тваю заціш лясную.

Яна, каго ў думках нам стрэціць

Так люба у дзень гэты весні,

Хоць хвілю здалёк нам пасвеціць

І хвілю тваёй чыстай песні.

Ты, Сольча, пад месячным ззяннем

Між лозаў, праз зацень завояў

За далеч, з глухім буркатаннем

Нясі сваё срэбра жывое.

Яна, каго ў думках нам стрэціць

Так люба у час гэты весні,

Хоць хвілю здалёк нам пасвеціць

І хвілю тваёй, рэчка, песні.

Ці пойдзем калі яшчэ з ёю

Паслухаць пад месяца ззянне

Салоўку чароўнай парою

І, Сольча, тваё буркатанне?

Мо з часам пачуцці астынуць,

І знікнем мы ўсе, як аблокі,

Усё ж нашы душы не згінуць,

Запомняць нас Сальчы затокі.