Ян Чачот

Войшалк, альбо Вальстынік Міндоўгавіч

Адзецца можа ў скуру

Авечкі й воўк, як трэба.

Хадзіў у ёй і Войшалк,

Калі быў служкай Неба.

Хоць быў ён княскім сынам,

Насіў манаха расу.

Надзеўшы нават мітру,

Крыж не кідаў да часу.

Калі ж забілі бацьку,

Ён помсціць стаў ліцвінам,

Іх забіваў ён безліч

Найжорсткім самым чынам.

Каб край пашырыць, Войшалк

Валынь надумаў, хцівы,

У Льва адняць, прысвоіць

У час нелітасцівы.

Яго ж той ва Ўладзімір

Пазваў з ліхім намерам.

Там частаваў ён госця,

Паіў сваім манерам.

Уночы Леў прыходзіць

У спальню госця ў тлуме.

З пасцелі ўзняўшы, кажа:

- Яшчэ мо вып'ем, куме?

І ўзняўшы меч, са словам

Нянавісці з размаху

Б'е Войшака. Хто быў там -

Аж анямеў ад жаху.

Такі канец прышоў во

Міндоўгаваму сыну.

Хто ворагам быў людзям,

Хіба б інакш загінуў?