Уладзімір Жылка

Усе мы страчаныя...

* * *

 

Усе мы страчаныя,

 

Нібы ў траве сляды.

Пражыць прызначаныя

Спяшаемся гады.

Шляхі нямераныя

Цярэбяць нам віхры,

А мы, знявераныя,

Пільнуемся нары.

Рабы прыгнечаныя,

Ледзь-ледзь мы жывямо,

Душой скамечаныя,

Валочыма ярмо.

Жыццё драбязгавае,

Нібы асенні дзень,

Мы перабразгаем

І пройдзем, быццам цень.

І нат успомінамі

Не ўцешымся падчас,

Вятры над комінамі

Не нагадаюць нас.

Ды вам, узрушаныя,

Што ўчулі звонаў медзь,

Душа не змушаная

Не кіне славу пець.