Уладзімір Жылка

Свядомасці горач мацней алкаголю...

* * *

 

Сьвядомасьці горач мацней алкаголю,

Ўжо чарка распутала дзікую волю,

Ўжо мэрам бурштыны у чарцы налітай,

Няякавасьць гіне, і гора пазбыта.

Свабодны - і згадкі няма аб стрыманьні

Бяссорамней рухі, крыклівей жаданьні,

І штосьці язык недарэчнае плешча, -

Чужая ж кватэра і куплены пешчы.

І хочаш апошнія сьцерці румянцы,

Часьцей і няпэўней схіляешся к шклянцы.

А памяць, зьнібеючай горычы поўна,

Заўважвае ўсенька, халодна й пунктоўна, -

І рух мой найменшы, і кожнае слова,

І голас сяброўкі мае прыпадковай,

І гэту бяздушнасьць на згамтаных тварах,

І холад абоймаў разьлічана-скнарых,

І наша ганебнае ложка супроці,

Як скрыню грахоў, уздыхаўшых па цноце.

І сэрца заныла сьмяротнаю ранай,

І крыкнуў я, крыкнуў у роспачы п'янай:

- Паслухай! Я слухаў аб дужым і мужным,

Я чуў аб цвярозым і думна-натужным,

І песні былі з незабыўнай адною,

Што песьняй ўладала і доляй маёю.

Паслухай! Дык як жа? Дык як жа, калішні...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Спыніла каротка - ты выпіў залішне!

Пад чаркай усе вы героі ды палкі!

- Падай мне, вунь там - цыгарэты й запалкі.