Уладзімер Жылка

Вельмі шаноўны пан Рэдактар! ...

* * *

Вельмі шаноўны пан Рэдактар!

Дару Вас крэйзаньнем сваім.

А гэта досі важны фактар –

Павінны вы згадзіцца з тым, –

Каб не пісаць звычайнай прозай, 

А ўціснуць думку ў гучны «мэтр», 

Хоць розум кажа мне з пагрозай –

Ад дурня я на сантымэтр.

Ды ўсё ж хацеў бы мець надзею

(Мо шчырасьць гэтка пану ўперш), 

Што добрым будзе пан суддзею

І не асудзіць гэты верш.

А прачытаўшы ўважна тыя,

Што я пры гэтым дадаю,

І прысудзіўшы: «не благія», 

Ў газэту зьмесьціць іх сваю.

Калі ж і ў мілы панскі кошык

Перападзе якая рэч, –

Не будзе крыўдна ні на грошык, 

Хоць стоража шкадую плеч.

А нумар з творам маім першым

Сюды дайшоў – прыемны яў.

Але пара мне кончыць зь вершам.

Калі ж што лішняе сказаў, 

Хай мне даруецца абмылка.

Затым з пашанай застаюсь

Ўладзімер, сын Адамаў, Жылка, 

Па волі лёсу беларус.

1921