Уладзімер Жылка

Люблю не знаючы пуціны ...

* * *

Люблю, не знаючы пуціны,

Ісьці празь лес, балота, гаць, 

Мінаць квяцістыя нізіны,

Пад грушай ў полі спачываць; 

Спаткаць між жыта крыж пахілы

І старца з хлопчыкам малым, 

Звычай шануючы мне мілы:

«Дабрыдзень!» – прывітацца зь ім; 

Прайсьці ўздоўж вёскі беднай, шэрай

З панурым радам сумных хат,

І думаць: як ты тут ні мерай, 

А ў беднаце гаруе брат;

І напаткаць руіны ў полі, 

Дзе мох на рэшце сьцен узрос, 

І занудзіцца мімаволі,

Згадаць замчышча сумны лёс; 

Не зразумець, чаму руіны

Ў сабе таёмны тояць жах,

І ці не сьветлы для Краіны

Відаць наперадзе ўжо шлях?

1921