Уладзімір Жылка

Зімовае

Снег, завея; вецер вее,

 

Круціць, дзьме.

Віхар гонкі, гучны, звонкі

Ў белай цьме.

 

Комам ліпка, снегам сыпка

 

Сее сеў.

Носіць тайны, спеў адчайны,

Смерці спеў.

 

Я трывожны... ў бездарожжы,

 

Ў беспуцці

Воля-вехаць. Як даехаць?

Як дайсці?

 

Сівер злосны, вее млосна,

 

Міма ймкне.

Дзе прыпынак, дзе спачынак?

Блукаць мне.

 

Холад, сцюжа... Сцежка вужай

 

І размах.

Стыне сэрца ў паняверцы,

Множыць жах...

 

Гнецца ніжай, к долу бліжай

 

Галава...

Лёс нямілы: крыж пахілы

І жарства!