Уладзiслаў Сыракомля

Што ўмею намаляваць

Што ўмею намаляваць

Калі трапіць у рукі аловак выпадкам

I, не знаючы што, маляваць я вазьмуся,

Заўжды выйдзе ў мяне беларуская хатка,

Ці касцельчык, ці двор і з буслянкаю бусел.

Я другога не ўмею падаць на паперы.

Толькі вобраз, што ў сэрцы назаўжды адбіўся.

Шчыра прагнуў наўчыцца, ды згаслі намеры:

Панскі гмах не адолеў — аловак скрышыўся.

Каб то хата была, я штрыхамі б выводзіў

Саламяную стрэшку, акенца малое…

А ўсярэдзіне — люд працавіты у згодзе —

дзецюкі і дзяўчаты, дзядок з барадою.

Маладосць — у каханні, надзеі і ў думе,

Век пахілы, што згадак грабе папялішча, —

Людзі мары сардэчнай не страцілі ў тлуме,

Хоць праз шчыліны вецер аб нэндзы ім свішча.

Каб вясковы касцёл! Вось старая званіца,

З драніц збітая вежа — малюецца проста!

Бачу дзетак я там, што прыходзяць вучыцца,

I плябана да іх нахілёную постаць.

Ці стары арганіст, адспяваўшы кантычкі,

На вячэрню ў касцёле ўрачыста зазвоніць,

Гэты звон у прастор, узлятаючы, кліча,

Ажно рэха трымціць на зялёнай аблоні.

Каб маленькі дварок са стадолай і садам!

Сам сабой з-пад алоўка бяжыць без памылкі.

дуб ля ганка чало пахіліў са спагадай

Над дубкамі, што з роду хацінскіх асілкаў.

Вось і вычарпаў талент, мізэрна і марна,

Ганарыцца няма чым — убогія рэчы!

Крыж хіба што яшчэ намалюю цвінтарны,

Пад якім поруч з бацькам хацеў бы я легчы.

1860, Барэйкаўшчына