Валеры Маракоў

Помнiш ты, быў цiхi-цiхi вечар

Помнiш ты, быў цiхi-цiхi вечар,

Месяц жыў i плакала лаза.

Ты так доўга думала аб нечым

I хацела нешта мне сказаць.

Наша лодка цiха i пакорна

Несла нас ў нязведаны йшчэ край,

А ў бяздоннi воч тваiх азёрных

Вольным морам плакала зара.

Ты маўчала, любая дзяўчына.

Я таксама думаў i маўчаў.

Не таму, што сэрца неяк ныла

Па вясне i выпiтых начах.

Так плылi, не зналi, не чакалi…

Ўсё жыло трызвонамi надзей.

Ты мне нешта тайнае сказала

I прыпала з смехам да грудзей.

Я абняў, каб пакахаць i верыць!

Вусны так палiлi, як агонь!

Чуў я стук сваёй крывi i сэрца,

Ды спынiць не ў сiлах быў яго.

Твае вусны — вусны мне спалiлi,

Твае грудзi — кроў маю ўзнялi:

Мы навокал ўсё тады любiлi,

А цяпер, напэўна б, ўсё клялi!…