Валеры Маракоў

Тыя днi

Песняй звонкай

Ў вачах неба снежнага

Усмiхнуўся кастрычнiк-юнак…

Аб тых днях,

Днях паўстання мяцежнага,

Не забыцца нiколi нам!

Помню,

Помню ў палях цёмна-зраненых

Не адзiн праклiнаў

Горкi лёс,

Калi ў сiнiх палях,

Над курганамi

Завывалi гарматы да слёз.

I пайшла

Завiруха нястрымная,—

Рэкi буйнай крывi,

Мора слёз…

Вiхрамётных пажараў уздымы,

Але ўсё наш народ гэта знёс.

I цяпер

Над сiвымi абшарамi

Паланее крывёю наш сцяг.

Гэта кроў

Узнялася пажарамi,

Гэта сённяшнi сiмвал жыцця.

Нездарма ж на грудзях

Неба снежнага

Нашых песень агнi

Запалiла вясна.

Аб тых днях,

Днях паўстання мяцежнага,

Не забыцца нiколi нам.