Валеры Маракоў

На прыволлi

Маўчала ноч…

Над сiнiм полем

Пунцовай кветкай месяц плыў.

Сягоння сэрца

На раздоллi

Спявае гiмн сваёй зямлi.

Той гiмн жыве

I палiць грудзi,

Заве iзноў ў радзiмы край,

Дзе мiж палёў

Каровы й людзi

Стапталi шоўк зялёных траў.

I я прыйшоў,

Прыйшоў пад месяц,

На шыр-прастор сваёй зямлi.

Маўчала ноч…

Над сiнiм лесам

Пiвонi зор крывёй цвiлi.

Я бачыў iх,

I ў сэрцы чулым

Сладзейна плакала струна.

I ў гэтым сне,

На паўразгуле

Я ўсё жыццё хацеў абняць.

Каб зноў смяяцца

I ў зацiшшы

Усё сказаць, чым тут жыву.

Як вецер

Возера калыша,

Куды вятры мяне завуць.

Сказаць так

Проста i прыгожа,

Як я гляджу на новы дзень.

Каб ў моры траў

I ў моры збожжа

Было на радасць

Больш надзей

Каб на прыволлi,

Пры далiне

Хто-небудзь выйшаў i сказаў,

Што тыя песнi

Для краiны

Складалi возера й лаза.

А я? —

Я толькi iх падслухаў,

I ў глыбiнi маёй душы

Трывожна,

Радасна i глуха

Вясна i шчырасць

Хочуць жыць!