Валеры Маракоў

Уступ да паэмы „Рабiнавая ноч“

      Я ехаў… Быў вечар гарачы…

Душа расквiтала агнём,

Крычалi над возерам качкi,

I вецер стагнаў пад вакном.

Там некалi

Ў хаце мужычай,

Пад песнi нязнанай журбы

Любiў я з другiмi ў надзвычай

Па-нашаму ласкавым быць!

Ў далёкiя кволыя ночы

Я помню сябе, як праз сон,

З душой надазёрнай жаночай

I з шапкай густых валасоў.

Я знаю, мяне там любiлi,

Як многiх,

Iнакшых,

Другiх,

За песнi вясновых iдылiй,

За шчырасць душы i рукi…

Пад снегам пушыстых акацый

Я помню, як нехта сказаў:

Там людзi умелi змагацца,

Там з боек не беглi назад.

Я слухаў, i голас знаёмы

Зноў сэрца агнём апалiў…

За садам ля нашага дому

Мiнулага думы ўсплылi…

Дрыжэлi над возерам ценi.

I дзе узнiмаўся туман,

Упала зара на каленi,

Упаў на каленi я сам…

Прымай, дарагая краiна,

Прымай свайго сына iзноў!

I месячным светам —

Крывёю рабiны,

I сумам начэй, i трывогаю сноў…

На полi туман,

А ў душы развiдняе,

I кветкi палёў зноў вiтаюць мяне.

Я iхнюю шчырасць

I ласку iх знаю,

Iх холад зiмы ў маiх снох

Не кране.

Я песнi прынёс iх

З далёкага поля,

З далёкага поля iх ласку прынёс.

Рабiнавай ноччу

Ўзняў зорныя пчолы

З эмалевай далi трывожных нябёс