Валеры Маракоў

На дарозе

За працай

Радаснай i дружнай

Нам сонца шле

Сваё святло.

Вятры спяваюць

Славу мужным,

Пералiваюць зоры шкло.

Мы пракладаем

Шлях шырокi,

Каб маладосць прайшла па iм

Натхнёна лёгкакрылым крокам

У парываннi баявым.

Дзе панавала гразь адна

I лiўся дзедаўскi праклён,

Ляжыць ў прасторы, як струна,

Надзейны шлях

Да новых дзён.

Нiбы красуня маладая

Ў вячэрнiм змроку пад зарой,

Бярозка белая вiтае

Сваiх гасцей,

Сваiх сяброў.

Калiсьцi

Волi мы не зналi.

А вось цяпер

Такi прастор!

На палатне зямлi

Мы ткалi

Яго дарог

Жывы узор.

Як сiмвал

Нашае адвагi,

Як сакрамент

Людскiх надзей,

I вечны пал

Жыццёвай смагi

Ён нашы днi

З сабой вядзе.

Машыны

З збожжам прамянiстым,

Каменнем,

Нафтай

I рудой

Iмчаць наперад

Урачыста,

Як кроў

Краiны маладой.

I ў гэтым сходзе,

Бурным сходзе,

Над неабсяжнай стараной

Праменне сонца

Шчасце родзiць

I з iм сядае за стырно.

Наш ясны шлях

Ляжыць бясконца:

Той шлях бязмежны у жыццi.

Iмчы ж наперад, шчасце, сонца,

I не спыняйся на пуцi.